வழிதேடும் சுவடுகள் - பாகம்1

ஆடி முடிந்து ஆவனி மாதம் ஆரம்பமாகியிருந்தது.
ரியூசனில் இருந்தாலும் மனம்கொள்ளாத சந்தோசம் எனக்கு. “சனிக்கிழமை யாழ்ப்பாணம் போகப்போறம்” என்று அம்மா சொன்னது பழைய படங்களில் வரும் பிளாஸ்பேக் மாதிரி மனசுக்குள் றீல் சுத்திக்கொண்டிருந்தது.

நான் பிறந்தது யாழ்ப்பாணமாக இருந்தாலும் பிறந்த மறுநாளே என்னையும் தூக்கிக்கொண்டு ஓடத்தொடங்கி விட்டதாக அம்மா அடிக்கடி கூறுவார். வேலனை, திருநெல்வேலி, ஈச்சமோட்டை என்று தொடங்கிய ஓட்டம் இறுதியாக விசுவமடுவில்தான் முடிந்திருந்தது.

இந்த இடத்தில் விசுவமடுவை பற்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும். அங்கு வாழ்ந்தவர்களுக்குத்தான் தெரியும் அது ஒரு சொர்க்கபூமி என்று. எல்லையற்று விரிந்திருக்கும் வன்னிப்பரப்பில் முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் அமைந்திருக்கும் ஓர் கிராமம்தான் விசுவமடு. நீர்வளம், நிலவளம் என்று வருடத்தின் 365 நாட்களும் விவசாயிகளுக்கு செல்வம் கொழிக்கும் பூமி அது.

தோட்டம்,தோப்பு,துரவு என்று அங்கு வாழ்ந்த ஒவ்வொருவருமே செல்வந்தர்கள். வீசவந்த காற்றுக்கூட விசுவமடுவின் வனப்பில் மயங்கி அங்கேயே தங்கிவிட்டதோ! அந்த மண்மேல் கொண்ட காதலால் தன் பருவ காலங்களையும் மறந்து வருடம் முழுவதும் அந்த மண்ணின் மைந்தர்களுக்காய் வீச ஆரம்பித்துவிட்டது.

எந்நேரமும் வீசிக்கொண்டிருக்கும் காற்றும், மெலிதான மண்வாசனையும் என அங்கு வாழ்ந்த மக்களை தன்னோடு சேர்த்து கட்டிப்போட்டிருந்தது அந்த மண். வெறும் கையுடன் சென்ற எம்மை வரவேற்று வாழ்வளித்த மண். கள்ளிக்காட்டுக்கு இதிகாசம் எழுதிய வைரமுத்து எங்கள் விசுவமடுவில் பிறந்திருந்தால் ஓராயிரம் இதிகாசங்களை எழுதி முடித்திருப்பார்.

சரி! இவ்வளவு அருமையான இடத்த விட்டு போறதில உனக்கென்ன சந்தோசம் என்று கேட்கிறீங்களா? வேறொன்றுமில்லை. முக்கியமா இரண்டு காரணம். ஒன்று யாழ்ப்பாணம் பற்றி அம்மா சொன்ன கதைகளை கேட்டு கேட்டு மனதில் உருவாக்கி வைத்திருந்த யாழ்ப்பாணம் என்ற பிம்பத்தை நேரில் பார்க்கும் ஆவல். அதாவது இக்கரை மாட்டுக்கு அக்கரை பச்சை என்பதுபோல. அடுத்தது யாழ்ப்பாணம் போயிட்டா விமலா ரீச்சரிண்ட அடியில இருந்து தப்பீரலாம் எண்ட ஒரு நப்பாசை. அவ்வளவும்தான்.

இன்னும் இரண்டே நாள்தான். அப்பாவுக்கு பெரிதாக விருப்பம் இல்லாவிட்டாலும் அம்மா உறுதியாகவே நின்றார். காரணம் அப்போது வன்னியை பிடித்து ஆட்டிக்கொண்டிருந்த ”மலேரியா” காய்ச்சல். அதிலிருந்து பிள்ளைகளை காப்பாற்றவேண்டும் என்ற வேகமும், கூடவே யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த எமது வீட்டை இராணுவம் இடிப்பதாக வந்த செய்தியும் அம்மாவை யாழ்ப்பாணம் போவதென்ற முடிவில் இருந்து பின்வாங்க விடவில்லை.

இதற்கு முன்னரும் ஒரு தடவை யாழ்ப்பாணம் செல்வதற்கான முயற்சிகளை செய்திருந்தோம். முன்னர் யாழ்ப்பாணம் செல்வதற்கு உயிலங்குளம் வழியாக செல்ல புலிகளும் இராணுவத்தினரும் அனுமதித்திருந்தனர். ஆனால் எங்கள் கெட்டகாலம் நாங்கள் போனபோது இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் இடம்பெற்ற கடற்சமரில் இராணுவத்தினரின் இரு படகுகள் புலிகளால் மூழ்கடிக்கப்பட்டிருந்தன. அதனால் யாழ்ப்பாணம் செல்வதற்கு இராணுவத்தினர் அனுமதி மறுத்திருந்தனர்.

உயிலங்குளம் சந்தி

உயிலங்குளம் வழியான பயணம் தடைப்பட்டதில் அம்மா மிகவும் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோதுதான் சந்திரன் அண்ணா எங்களுக்கு அறிமுகமானார். ஏற்கனவே சுவையூற்றில் அப்பாவிற்கு அறிமுகமானவர். தனக்கு தெரிந்த ஒருவர் சனத்தை யாழ்ப்பாணத்திற்கு கடலால் கூட்டிச்செல்வதாக கூறி அவரை எமக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார்.

பயணத்திற்கு எல்லாம் ஆயத்தம். ஆக இப்போது எமக்கு முன்னால் இருப்பது இரண்டு பெரிய சவால்கள். முதலாவது 98 ஆம் ஆண்டுகளில் வன்னியில் இருந்து வெளியேறுவதற்கு புலிகளால் அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால் அவர்களுக்கு தெரியாமல்தான் வெளியேறவேண்டும். எங்களுக்கு இருந்த பிரச்சினை என்னவென்றால் எமது வீட்டிற்கு அருகில்தான் காஸ்ரேவின் பேஸ் அமைந்திருந்தது ( விசுவமடு 12ம் கட்டை). அங்கிருந்தவர்கள் எல்லோருமே எங்களுக்கு நல்ல பரிச்சயம். எங்கள் வீட்டில் என்ன அசைந்தாலும் அவர்களுக்கு தெரிந்துவிடும்.

அடுத்தது கடல் வழி பயணம் மிகவும் ஆபத்தானது. பெரும்பாலான சமயங்களில் கப்பல் கவிழ்ந்து விபத்துக்குள்ளான சம்பவங்களும் நடந்துள்ளன.

இந்த இரண்டு விடயங்களையும் சமாளித்துக்கொண்டுதான் புறப்படவேண்டும். முதலாவது விடயம் சமாளித்துவிட்டால் சரி. ஆனால் இரண்டாவது ஆபத்து எக்கணத்திலும் நடக்கலாம்.

"என்ன அப்பன் அண்ண ஏதாவது விசேசமே? ஒரே அமர்க்களமா இருக்கு? வாழைக்குலை வெட்டவந்த குலதீபன் அண்ணா கேட்டார்.

”இல்ல தீபன் நாளையிண்டைக்கு புளியம்பொக்கனை போறம். அதுதான்....” அப்பாவின் சமாளிப்பு குலதீபன் அண்ணைக்கு சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தவில்லை என்பது அவர் தனது வேலையில் மூழ்கியபோதே தெரிந்துவிட்டது.

எனக்கு நினைவு தெரிஞ்ச நாளில இருந்தே குலதீபன் அண்ணா அந்த பேசிலதான் இருக்கிறார். நல்ல அண்ணைதான்... இருந்தாலும் அவருக்கு சொல்லாமல் மறைத்ததுக்கு காரணம் கட்டாயம் அவர் தன் இடத்தில் இருந்து கடமையை செய்திருப்பார். எங்கள் பயணம் அம்போவாயிருக்கும். இருந்தாலும் அப்பா எதேச்சையாக சொன்ன புளியம்பொக்கணை பிரயாணம் என்ற காரணம் பின்பு அவர்களை சமாளித்து வெளியேறுவதற்கு உதவியாக இருந்தது.

“அப்பன்.. பிள்ளைகுட்டியளோட போற..... பார்த்துப்போ. கடல்ல போகேக்க ஆமிக்காரன் கண்டா சுட்டுப்போடுவானாம். எதுக்கும் ஒருதரத்துக்கு இரண்டுதரம் முடிவெடு.. பிறகு நடுக்கடலுக்க போயிட்டு அல்லாடாத..”

வெளிக்கிடும்போதே ராசன் அண்ணை குசுகுசுத்தார்.

“டேய் சனியன். ஏண்டா அதுகள் வெளிக்கிடும்போது தரித்திரம் பிடிச்சமாதிரி கதைக்கிற” பொன்னம்மாக்கா ராசன் அண்ணையை திட்டிவிட்டு “அப்பன் நீ ஒண்டுக்கும் பயப்பிடாத.. ஏன் எங்கட செல்லம்மாக்கான்ர மூத்த பெடியன் போன வரியம்தானே போனவன்” என்று சமாளித்தார்.

புறப்படும்போது ஏற்பட்ட சிறு சலனம் அம்மாவிற்கு அடிமனதில் கொஞ்சம் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தினாலும் வெளியில் பெரிதாக காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

தொடரும்.................

பேஸ் - புலிகளின் காம்ப்
வரியம் - வருடம்